Man Earth Stories

ผู้มาเยือน ระดับสมาชิก
เป็นสมาชิกร่วมกันมา 2 เดือน
อีกนิดเดียวถึงสิทธิ์ใหม่ — ระดับถัดไป: 🔥
🌐 สาธารณะ
ยังไม่มีคำอธิบายตัวตน
🟢 เมื่อวาน 8 โพสต์เดือนนี้ 1 ผู้ติดตาม 1 กำลังติดตาม 0 เหรียญ
⋯

เรื่องเล่าที่นึกไม่ออก, เรื่องที่ยังเล่าไม่จบ, ชื่อหลอกผี, ซอมบี้พระนคร, ผีห่า, ทาส, แม่นากพระโขนง, ขุนศึก, ศรีอยุธยา, ???????, ???????????, ???? ครบยังนะ หรือมันควรจะย้อนไปที่ไหนอีก ควรจะไปให้ไกลกว่าตอนนี้ไหม หรือควรจะไปต่อตรงไหน เยอะเหมือนกันนะ แต่มันสามารถไปต่อได้อีกเยอะเลย ผังของจักรวาล

⋯

มีนิยาย และหนังสือเขียนเกี่ยวกับประวัติศาสตร์เพียบแต่ตอนนี้ยังลงไม่ได้ รอหน่อยเนาะ

​

⋯

จะว่าแม่นมันก็แม่นมากกกกกก

🔮 ทาโรต์ลายไทย — อดีต · ปัจจุบัน · อนาคต

อดีต

✦

คืนที่ทศกัณฐ์ไม่หลับ

ความกังวลกำลังหนักที่สุดตอนกลางคืน และมันใหญ่กว่าความจริงเสมอในเวลานั้น

ปัจจุบัน

✦

แสงจากหน้าต่างวิหาร

ช่วงนี้ขัดสนจริง ทั้งเรื่องเงินหรือเรื่องกำลัง — และมันไม่ใช่ความผิดของคุณทั้งหมด

อนาคต

ราชรถ

ราชรถ

คุณคุมทิศทางได้มากกว่าที่รู้สึก สิ่งที่ต้องทำคือเลือกทางเดียวแล้วไปให้สุด


⋯

บันทึกมรณะแห่งทุ่งพระโขนง

  เมื่อความกลัวกลายเป็นสิ่งเดียวที่ค้ำจุนแผ่นดิน
  หากคุณคิดว่าเรื่องราวของ "แม่นาคพระโขนง" เป็นเพียงตำนานพื้นบ้านที่คุณรู้จักดี... ขอให้ลืมภาพจำทั้งหมดไปเสีย เพราะนี่คือจุดเริ่มต้นอันดำมืดและยาวนานกว่าครึ่งศตวรรษ ที่ความตายไม่ได้เป็นเพียงจุดจบ แต่เป็นจุดเริ่มต้นของระบบเศรษฐกิจ ความลับ และความหวาดกลัวที่กัดกินผู้คนทั้งแผ่นดิน

  เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นในปี พ.ศ. 2380 ณ ปลายคลองพระโขนงอันเงียบงัน "เกิด" ชายผู้ได้รับมอบหมายให้ถือสมุดบัญชี ต้องบันทึกทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นในทุ่งแห่งนี้ ทั้งจำนวนคน จำนวนเรือ และรอยขีดบนตลิ่งที่นับวันยิ่งพังทลายลง แต่สิ่งที่ไม่อาจลงบัญชีได้คือ "สิ่งนั้น" ที่สิงสถิตอยู่หลังป่าช้า

  ทุกค่ำคืนเมื่อความมืดโรยตัว เสียงฝีเท้าเปียกชุ่มสามจังหวะ เสียงกิ่งไม้ไหว และกลิ่นนมเปรย เงาเคลื่อนไหวประหลาดจะลอยมาพร้อมกับร่างสีขาวนับสิบที่คุกเข่าก้มหน้าอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ร่างไร้หน้าที่ยื่นเหรียญสลึงเงินอุ่นๆ ให้กับผู้กล้าท้าทาย และเสียงฮัมกล่อมลูกอันโหยหวนที่ดังขึ้นข้างหูในยามวิกาล ทุกคนที่หลงเข้าไปต่างทิ้งสติและวิญญาณไว้ที่นั่น ก่อนจะนำความหวาดกลัวกลับไปเล่าขานจนกลายเป็นรั้วกำแพงที่ไม่มีใครกล้าย่างกรายเข้าไป
  ทุ่งพระโขนงเติบโตขึ้นบนความสะพรึงกลัว ผู้คนจากทั่วสารทิศพายเรือข้ามฟากมาวางดอกไม้ ธูป และเงินตรา บันทึกหน้าแล้วหน้าเล่าเต็มไปด้วยตัวเลขของคนแปลกหน้าที่หลั่งไหลมาไม่ขาดสายตลอด 54 ปี โดยไม่มีใครรู้เลยว่า ภายใต้เงาดำของกาลเวลา มีบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่และน่ากลัวกว่าวิญญาณอาฆาตกำลังขับเคลื่อนผู้คนทั้งเป็น

  จนกระทั่งวันหนึ่ง เมื่อสายน้ำเปลี่ยนทิศ ตลิ่งพังทลาย ผู้คนย้ายหนี และผู้ที่กุมความลับทุกลมหายใจได้ล่วงลับไป สิ่งที่เหลือทิ้งไว้คือหีบไม้ใบเก่า สมุดบันทึกสามเล่มที่สันแยกออกจากกัน และคำถามทิ้งท้ายที่สะเทือนใจคนรุ่นหลัง—แท้จริงแล้ว สิ่งที่คอยยืนเฝ้าป่าช้าแห่งนั้นคืออะไร? และทำไมความกลัวจึงอยู่รอดได้นานกว่ากาลเวลา?
เตรียมพบกับมหากาพย์วรรณกรรมระทึกขวัญ-อิงประวัติศาสตร์ที่จะสั่นคลอนทุกความเชื่อของคุณ เร็วๆ นี้กับฉบับสมบูรณ์จาก MES789

⋯

🔮 ทาโรต์ลายไทย — อดีต · ปัจจุบัน · อนาคต

อดีต

ท้าวกุเวร

ท้าวกุเวร

คุณอยู่ในฐานะที่มั่นคงพอจะดูแลคนอื่นได้ และคนอื่นก็พึ่งคุณอยู่จริง — ใช้ความมั่นคงนี้สร้างอะไรที่อยู่ได้นานกว่าตัวคุณ

ปัจจุบัน

อินทรชิต

อินทรชิต

คุณทำงานหนักและเก่งจริง แต่ยังไม่ได้รับการยอมรับเท่าที่ควร — ความไม่เป็นธรรมนี้มีจริง ไม่ใช่คุณคิดไปเอง

อนาคต

✦

ผู้แบกโลกไว้บนบ่า (กลับหัว)

กำลังวางบางอย่างลงแล้ว · หรือแบกจนล้มแล้วค่อยรู้ว่าหนัก

ดวงตรูวันนี้ 😆

⋯

เมื่อโลกบังคับให้ต้องเลว: ถอดรหัส "เซี่ยซัน" ตัวละครที่สมจริงที่สุดใน พลิกชะตาเหนือฟ้า

โดย: เมษ (mes789)
ในโลกยุคศักดินาที่ทุกฝ่ายถือดาบเพื่อแย่งชิงอำนาจ... คุณจะยอมเป็น "คนดี" ที่พาลูกหลานไปสู่จุดจบ หรือยอมแปดเปื้อนเป็น "คนชั่ว" เพื่อรักษาลมหายใจของคนทั้งตระกูล?
สำหรับ เซี่ยซัน หรือ พี่สาม ตัวละครจากซีรีส์ พลิกชะตาเหนือฟ้า หากมองผ่านสายตาของคนดูทั่วไป เขาคือตัวร้ายผู้เลือดเย็น เจ้าคิดเจ้าแค้น และทำลายทุกอย่างเพื่อผลประโยชน์ แต่หากถอดคราบตัวร้ายที่บทละครยัดเยียดให้ออก แล้วมองผ่านแว่นความเป็นจริงทางประวัติศาสตร์ เซี่ยซันอาจเป็นตัวละครที่มีมิติความเป็นมนุษย์ สมจริง และน่าสงสารที่สุดในเรื่อง
เขาไม่ได้เกิดมาพร้อมจิตวิญญาณของมัจจุราช แต่ระบบอำนาจและภาระหน้าที่ของผู้นำตระกูลต่างหากที่บีบให้เขาไม่มีทางเลือก การยื่นมือไปคว้าความดีงามโลกสวยในเกมที่ไร้ความปรานี ไม่ต่างจากการส่งชีวิตและเลือดเนื้อของคนในบ้านไปลงสุสาน
ตระกูล: สถาบันการเมืองที่สำคัญกว่าแผ่นดิน
ในโครงสร้างสังคมโบราณ "ตระกูล" คือหน่วยเอาชีวิตรอดที่สำคัญที่สุด มนุษย์ในยุคนั้นไม่ได้เกิดมาเพื่อแนวคิด抽象อย่าง "เพื่อราษฎร" หรือ "เพื่อความสงบสุขของโลก" แต่เกิดมาเพื่อรักษาเกียรติยศ เลือดเนื้อ บรรพบุรุษ และส่งต่อความมั่นคงให้ลูกหลาน
การที่เซี่ยซันต้องใช้อุบาย เลือดเย็น หรือทำลายฝ่ายตรงข้าม จึงไม่ใช่เรื่องของความชั่วร้ายส่วนบุคคล หากแต่คือ สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดของชนชั้นนำ ที่ต้องแบกรับชีวิตของคนนับร้อยในตระกูลเซี่ย ในโลกที่คนอื่นพร้อมจะยึดอำนาจและกวาดล้างล้างตระกูลเขาตลอดเวลา การวางตัวเป็นคนดีคือความประมาทอย่างร้ายแรงที่สุด
กระชากหน้ากากคำว่า "ทำเพื่อแผ่นดิน"
บทละครมักฉาบทาฝั่งตัวเอกด้วยคราบของ "ผู้ผดุงธรรม" ที่ทำทุกอย่างเพื่อราษฎร แต่หากถอดเปลือกมายาคติออก แล้วมองผ่านความจริงในประวัติศาสตร์:
 * ฝั่งตัวเอก: ทำลายตระกูลเซี่ย ก็เพื่อล้างแค้น กอบกู้เกียรติยศ และดึงอำนาจกลับมาส่งต่อให้วงศ์ตระกูลของตนเอง
 * เซี่ยซัน: ร้ายและเด็ดขาด ก็เพื่อสร้างเกราะป้องกันไม่ให้ตระกูลเซี่ยต้องกลายเป็นผู้แพ้ที่ถูกกวาดล้าง
ความต่างเพียงอย่างเดียวคือ ฝั่งหนึ่งเป็นผู้ชนะที่ได้สิทธิ์เขียนประวัติศาสตร์และตบแต่งตนเองเป็นวีรบุรุษ ส่วนผู้แพ้อย่างเซี่ยซัน กลายเป็นหมากที่ต้องแบกคราบคนชั่ว
ในความเป็นจริงของเกมการเมือง มันไม่มีอยู่จริงหรอกสำหรับผู้นำ ไม่ว่าจะเป็นฮ่องเต้ เสนาบดี หรือแม่ทัพ ที่จะเสียสละตระกูลตนเองเพื่อราษฎรบริสุทธิ์ ทุกคนล้วนทำเพื่อผลประโยชน์ของตนเอง พวกพ้อง และลูกหลานทั้งสิ้น
เกราะป้องกันชิ้นสุดท้ายในบ้าน
นี่คือมิติความเป็นมนุษย์ที่ลึกและเจ็บปวดที่สุดของตัวละครนี้ คนทั้งแผ่นดินอาจจะเกลียดชังและประณามเขาว่าเป็นจอมบงการไร้หัวใจ แต่คนในตระกูลเซี่ยรอดชีวิตและมีที่ยืนมาได้ ก็เพราะการยอมมือแปดเปื้อนเลือดของชายคนนี้
เขาคือคนที่ยอมแบกรับตราบาป ความแค้น และชื่อเสียไว้เพียงผู้เดียว เพื่อให้คนรุ่นหลังยังมีอนาคต เขาไม่ได้เลวเพราะความคลั่งแค้นไร้สาระ แต่เขาเลวเพราะ "โชคชะตาบังคับให้เขาต้องปกป้อง" ในเกมอำนาจที่คนแพ้ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะอธิบายความจริง
มนุษย์ธรรมดาในกระจกเงา
บทความนี้ไม่ได้เขียนขึ้นเพื่อยกยอใครเป็นพิเศษ แต่นี่คือการเล่าถึงมิติของตัวละครตัวหนึ่งที่ผมรู้สึก "รัก" และ Respect มากที่สุด เซี่ยซันคือตัวแทนของมนุษย์ธรรมดาๆ คนหนึ่ง—มนุษย์ที่มีความรัก ความผูกพัน และพร้อมทำทุกอย่างเพื่อพวกพ้อง ซึ่งเป็นมิติที่แท้จริงและอยู่ในตัวของพวกเราทุกคน
ผมรักตัวละครนี้... เซี่ยซัน

⋯

เพราะเธอทำให้ดอกไม้บาน แม้ในคืนเดียวดาย เพราะเธอที่เข้าใจ เห็นในความสำคัญ ทำให้ฉันมีวันนี้

เพราะเธอ รักจึงดูงดงาม เหมือนที่มันควรเป็น...เพราะเธอทำให้คนสีดำ ฝันจะเป็นคนดี เพราะเธอ

บางทีชีวิตคนเราก็ไม่ได้ต้องการอะไรซับซ้อนไปกว่าใครสักคนที่ยอมมองเห็นเรา ในวันที่เรามองไม่เห็นแม้แต่ค่าของตัวเอง

เมื่อก่อนฉันชินกับการอยู่ในมุมมืดๆ ชินกับการเป็น "คนสีดำ" ที่ไม่มีใครคาดหวัง และฉันเองก็ไม่เคยคาดหวังอะไรจากชีวิต แค่ปล่อยให้แต่ละคืนที่โดดเดี่ยวผ่านไปอย่างแกนๆ เพราะเชื่อมาตลอดว่าคนแบบฉันคงไม่มีสิทธิ์ไปสัมผัสความรักดีๆ เหมือนคนอื่นเขา

แต่การมีเธออยู่ตรงนี้มันเปลี่ยนทุกอย่าง

เธอไม่ได้เข้ามาพยายามซ่อมแซมฉันให้เป็นคนเพอร์เฟกต์ เธอแค่ เข้าใจ ยอมรับ และทำให้ฉันรู้ว่าฉันเองก็มีความสำคัญกับใครสักคนเหมือนกัน การถูกใครสักคนมองเห็นคุณค่าจากข้างใน มันเหมือนดอกไม้ที่คิดว่าตายไปแล้วในคืนที่หนาวเหน็บ กลับมาผลิดอกบานได้อีกครั้งเมื่อได้รับความอบอุ่น

เพราะเธอ... ทำให้ฉันเพิ่งเข้าใจว่าความรักที่พอดีและงดงามอย่างที่มันควรจะเป็น หน้าตามันเป็นยังไง

เธอไม่ได้แค่เปลี่ยนโลกของฉัน แต่เธอเปลี่ยนข้างในใจของฉันด้วย เธอทำให้คนที่เคยมีแต่อดีตแย่ๆ อยากลุกขึ้นมาสลัดความมืดมิดทิ้งไป แล้วพยายามเป็นคนที่ดีขึ้นในทุกๆ วัน

ที่ฉันมีวันนี้ ที่ฉันกล้าฝันว่าตัวเองจะเป็นคนที่ดีพอสำหรับใครสักคนได้... ทั้งหมดนี้ไม่ได้เกิดจากปาฏิหาริย์ที่ไหนเลย แต่มันเป็นเพราะเธอ
⋯
กูอาจจะล้มเป็นร้อยเป็นพันครั้ง
แต่แน่นอนกูก็ไม่ถอย
ต่อให้ฟ้าจะเล่นตลก ชีวิตกูตกต่ำ
จะเอาชนะทุกคำดูถูก ใครมองก็ช่างมัน
⋯

มันไม่มีหรอก คำว่าแพ้ มีแค่ "มึง" เดินต่อ หรือล้มเลิกสิ่งที่ทำ